Mensen helpen is gewoon wie ik ben (Imelda)

Altijd klaar voor een ander
Imelda is geen onbekende in de wijk. Al sinds de jaren ’80 werkte ze in de zorg – eerst met ouderen, later in de wijk. “Zorgen voor anderen zit in me. Toen ik zes was, paste ik al op buurkinderen. Ik zie het als een gave van God. Je helpt iemand, en dat hoeft echt niet groots te zijn. Een goed gesprek of gewoon even aanwezig zijn kan al genoeg zijn.”

Elke donderdag smeert ze in de keuken van Thuis in West brood voor schoolkinderen die zonder ontbijt op pad zijn gegaan. “Dertig bakjes met acht boterhammen. Twee keer per week. Voor sommige kinderen is dat de enige fatsoenlijke maaltijd van de dag.”

Thuis in de wijk
Thuis in West is niet zomaar een buurthuis. Het is een plek waar verhalen worden gedeeld, waar je gezien wordt en waar het soms gewoon even gezellig is. “Ik ken bijna iedereen die hier komt. Het is een fijne plek – ook voor mij. Er wordt naar mij geluisterd, net zoals ik naar anderen luister. Dat werkt twee kanten op.”

Imelda weet als geen ander dat het leven niet altijd makkelijk is. Ze heeft te maken gehad met nare opmerkingen over haar huidskleur, en soms raakt een verhaal haar zo dat ze het mee naar huis neemt. “Maar ik blijf altijd beleefd. Ook als het andersom niet zo is. Geduldig blijven en blijven praten. Dat is belangrijk.”

Van cajon tot zomerfeest
Naast haar dagelijkse inzet helpt ze ook bij activiteiten, zoals het zomerfeest in het park of het Repaircafé. En soms speelt ze cajon tijdens de viering. “Het is zo mooi om kinderen te zien opbloeien. Ze komen stil binnen en gaan lachend weer naar buiten. Dat doet me echt wat.”

Wat haar drijft? “Mensen helpen. Niet omdat ik beter ben, maar omdat ik weet hoe belangrijk het is als iemand er voor je is. Thuis in West is zo’n plek. En ik ben blij dat ik daar onderdeel van mag zijn.”